หลังจากไม่ได้เจอเพื่อนเก่าสมัยทำงานในกรุงเทพมา 3 ปี
ระยะทาง เวลา ไม่ได้ทำให้เราห่างไกลกันเลย
ยังคุยกันได้เหมือนเดิม และยุ่งจะสนิทกันมากขึ้นตามระยะเวลาที่ผ่านไป
เพื่อนยังยิ้มได้ หัวเราะได้ แม้จะผ่านเรื่องราวร้ายๆมาในชีวิต
10 ปีของความรัก ความอดทน ไม่ได้มีค่าอะไร
เท่ากับความเจ็บปวดวันที่เดินออกจากชีวิตกันไปเลย
เธอบอกฉันอย่างนั้น มีทั้งเศร้า เหงา คิดถึง และ ความแค้นปนเปกันไป
ฉันทำได้แค่นั่งอยู่ข้างๆเธอ ฉันพูดอะไรไม่ออก
เมื่อเธอร้องไห้ ฉันทำได้แค่ร้องไห้ไปกับเธอเท่านั้นเอง
แม้คำถามที่ว่า " ฉันอภัยให้คนที่ทำร้ายหัวใจได้ยังไง "
ฉันก็ได้แต่ยิ้ม " ถ้าเราอยากปล่อยตัวเอง เราก็ต้องปล่อยเขาก่อน "
การให้อภัยดูจะเป็ทางออกที่ดีที่สุด
ฉันไม่ได้บอกว่า ลืมได้ ไม่เจ็บกับวันเก่า
แต่อยากให้ตัวเองได้ก้าวต่อไปข้างหน้า
เมื่อกลับมาเยือนที่เดิม ฉันได้แต่มองมันเป็นภาพเก่าๆสีเทา
ทบทวนว่า เราเลือกจะเก็บสิ่งดี หรือว่า จะให้มันมาทำร้ายเราต่อไป
ให้หัวใจได้พักผ่อน ได้ว่างจากการมีใครๆมาทำให้มันวุ่นวายบ้าง
ไม่ต้องไปไขว่คว้าหาใคมาทำให้มันเต็ม
ปล่อยให้มันว่างอยู่อย่างนั้น มันก็สุขได้
ถ้าเราเลือกที่จะเป็นสุข