บางทีเราก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าเราเหนื่อย เราเหงา เพราะว่าเราไม่ได้แสดงออกมา
แต่มันก็ต้องมีบางอย่างที่ทำให้คนที่ช่างสังเกตุมองเห็นว่า จริงๆแล้วเราซ่อนความเหงา ความเหนื่อยเอาไว้ข้างใน แต่เราเลือกที่จะแสดงความเข้มแข็ง แสดงว่าเรายังไหวอยู่ออกมา
รอบๆตัวเรามีผู้คนมากมาย แต่ทำไมเรายังรู้สึกเหงา รู้สึกเหนื่อย แม้ว่าเราอาจจะไม่ได้ทำอะไรเลย
ความเหงา มันมักอยู่เป็นเพื่อนเรามาช้านาน ตัวเราเองเลือกที่จะแสดงออกทางการเขียนบันทึก เพราะว่ามันเหมือนเป็นโลกของเราเอง โลกที่เราสามารถบอกอะไรได้มากมาย
เราเหงา เราเหนื่อย เหตุผลก็คือ เราเหงาที่คนที่เรารักจากเราไป แต่เราก็ยังต้องดำเนินชีวิตต่อไป แม้ว่าวันนี้จะไม่มีเขาอยู่ข้างๆเราอีกแล้ว เมื่อก่อนหน้าที่เราจะมีเขา เราก็ยังอยู่มาได้ตั้งนาน ทำไมเวลาไม่มีเขาแล้วเราจะอยู่ไม่ได้ล่ะ บางครั้งเราก็ถามตัวเองอย่างนี้เสมอ
แต่เราไม่ค่อยได้คำตอบอะไรมากมายนนัก ก็เพราะว่ารักไง มันก็เท่านั้น ในอีกมุมหนึ่งถ้ารักแล้วเหนื่อยเราจะรักไปทำไมอีก การที่เราเหนื่อย เพราะว่าทุกอย่างที่เราเชื่อ ทุกคำพูดของคนที่เรารัก มันไม่เคยมีอยู่จริง การถูกคนที่เรารักโกหกมันเจ้บปวด แต่มันก็ยิ่งเจ็บปวดมากถ้าเราไม่ยอมรับมัน เราถึงได้เหนื่อย
แม้ว่าได้พยายามยอมรับทีละน้อย แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่ามันไม่แทงใจ มันยังคงเหลือรอย แล้วเราก็คงไม่ลืมมันไป แต่เราคงต้องเก็บเรื่องนี้ไว้บอกตัวเองว่า อย่าให้มันเกิดขึ้นซ้ำอีก อย่าให้ใครมาทำให้เราเหนื่อย เราเหงา หรือปล่อยให้ใครมาทำร้ายใจเราเอง
และความจริงแล้ว เราเองก็อย่าทำร้ายใจตัวเองด้วยการคิดซ้ำไปซ้ำมาบ่อยนัก เข้าใจไหมตัวเอง
สู้ๆ
#1 By n'o-kanok on 2008-05-17 11:55