Love is in the Air

เดือนก่อนซื้อหนังสือมาเป็น 10 เล่มเลยค่ะ แต่ว่ายังอ่านไปได้ไม่กี่เล่มเอง งานยุ่งมาก เลิกงานกลับบ้านก็เหนื่อยมากค่ะ อาบน้ำหัวถึงหนมอนก็หลับแล้ว เป็นอย่างนี้มาหลายวันแล้ว ซึ่งปกติไม่ค่อยเป็นอย่างนี้เลย แต่ว่าคงเป็นเพราะช่วงนี้มันยุ่งจริงๆนั่นแหละค่ะ  พอเริ่มเปิดหนังสือทีไร ตาก็จะค่อยๆหรี่ลว หรี่ลง เหมือนค่อยๆลดแสงไฟลงเรื่อย และแล้วไฟก็ดับค่ะ

ที่นี้พออยากได้หนังสือใหม่ๆของ วินทร์ เลียววารินทร์ ทำไงล่ะเนี่ย ของเก่าเป็นภูเขายังอ่านไปไม่ถึงครึ่งจะเพิ่มกองหนังสืออีกแล้ว  ก็เลยต้องอดใจไว้ก่อนค่ะ ต้องอ่านที่มีอยู่ตอนนี้ให้จบก่อนไม่งั้น เคยตัวอีกแล้ว  แต่สำหรับแฮรี่ พอตเตอร์ทั้ง 7 เล่มเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษก็คงเป็นข้อยกเว้น ที่ค่อยๆอ่าน แต่ซื้อหนังสือภาษาไทยเพิ่มได้ค่ะ  อิอิอิ ก็คนมันชอบนี่นา

เวลาอ่านหนังสือเหมือนหลุดไปอีกโลกหนึ่งเลย ฉันก็เลยชอบที่จะอ่าน แต่บางวันมัวแต่มาท่องเน็ตอ่านบลอคชาวบ้านไปเรื่อยๆก็เลยไม่ค่อยได้อ่านหนังสือทุกวันเหมือนก่อนค่ะ  มาบ่น บ่น อีกแล้วนะคะเนี่ย แต่ก็ไม่เป็นไรค่ะ มันเป็นหารบ่นที่ไม่มีเสียงค่ะ  ไม่ทำลายโสตประสาตใครๆ   เคยอ่านหนังสือเจอว่า

"   การเขียนเป็นการเรียบเรียงความคิดที่ดีอย่างหนึ่งค่ะ  "

ถ้าเขียนได้ดีแสดงว่าคะแนนเรียงความสมัยเด็กๆต้องดีแน่ๆเลยค่ะ แต่ฉันพบบ่อยๆว่าตัวเองเขียนอะไรวกไปวนมาอยู่เรื่อยเลยค่ะ หรือเวลาที่สับสนมากๆมันก็ดูยุ่งเหยิงอ่านแล้วก็งงไปหมด จับต้นชนปลายไม่ถูกว่าจะเริ่มอะไรก่อน  เคยไปเจอไดอารี่เก่าๆเมื่อสมัยอยู่มัธยมค่ะ  เขียนถึงใครคนนึงอ่านไปเรื่อยๆจนป่านนี้ยังไม่รุเลยค่ะว่าเขียนถึงใคร เพราะว่าฉันเองจะตั้งชื่อให้เขาใหม่ เพื่อที่ว่าจะได้ไม่ต้องเขียนชื่อเขาลงไป  ทีนี้พอมาอ่านหลังจากผ่านไปเป็น10 ปี นึกยังไงก็นึกไม่ออกว่า เขียนถึงใครเหมือนกัน

บางหน้าบางช่วงก็มีคราบน้ำตาอยู่บ้าง  ตั้งแต่ทะเลาะกับพ่อ กับแม่ กับเพื่อน กับน้อง อะไรเต็มไปหมด แต่เล่มหลังๆเริ่มใส่ชื่อลงไปหรือไม่ก็ย่อเป็น mr. T  ,mr.A ,mr. K   etc. อะไรแนวๆนี้ก็พอจะนึกออกค่ะ บางปีก็มีแต่คนๆนี้ทั้งเล่ม อ่านไปอ่านมาเหมือนนิยายของเด็กสาวแอบหลงรักชายหนุ่ม แต่ก็เหมือนได้เห็นความคิดของตัวเองที่เปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ ก้ไม่ใช่ว่ามีเรื่องราวเยอะแยะหรอกค่ะ  แต่อ่านแล้วได้เห็นตัวเองค่ะ

เหมือนส่องกระจก  ตอนปีนี้ในไดอารี่ไม่ค่อยมีเรื่องอะไรมากมายนัก  นอกจากเรื่องของคนที่จากไป การเขียนส่วนใหญ่ในปีที่ผ่านมาและปีนี้ ถึงเป็นเหมือนการบอกความรู้สึก  ความคิดในใจของตัวเอง สิ่งที่อยากพูดแต่บางครั้งเราไม่สามารถพูดบอกใครคนนั้นได้แล้ว เพราะเราไม่มีโอกาสจะทำเช่นนั้น    เพราะมันผ่านไปแล้ว    แต่อดีตมันก็คืออดีตค่ะ เราก็แค่อย่าทำให้มันผิดพลาดเหมือนอดีตอีกก็เท่านั้นเอง

ว่าแล้วฉันไปอ่านหนังสือดีกว่าค่ะ เพราะตั้งใจว่าจะอ่านให้จบสัก 1 เล่มในวันนี้ค่ะ